Kur era shndërrohet në udhëtar – Li-Young Lee

Home » Perkthime » Kur era shndërrohet në udhëtar – Li-Young Lee

By elvana on July 8, 2018. No Comments

duality-mark-m-mellon

 

 

Në mëngjes herët

 

Ndërsa drithërat e gjata zbuten

në ujë, kur gurgullojnë

mbi flakën e ulur të sobës, para se

Winter Vegetable e kripur të pritet rriskë

për mëngjes, para zogjve,

ime më kalon një krehër të fildishtë

në flokë, i rëndë

dhe i zi si bojë  bukurshkruesi.

 

Ulet në zgrip të shtratit.

Im atë shikon, dëgjon

muzikën e krehërit

pas flokëve.

 

Nëna ime krihet,

i kap fort flokët pas, i rrotullon

rreth dy gishtave, i kap me karficë

topuz pas koke.

Për një gjysmë qindvjetëshi ka bërë kështu.

Babait i pëlqen ta shohë këtë

thotë se është e krefme.

 

Por unë e di

kjo ndodh për faktin se si

derdhen flokët e nënës

kur ajo heq karficat.

Lehtas, sikur perdet

kur i mbyll në muzg.

 

 

 

 

 

Të hash vetëm

 

 

E shkula dhe të mbramen e qepëve të njoma për këtë vit.

Tashmë kopshti është i zhveshur. Toka është e ftohtë,

e murrme dhe plakë. Ç’ka mbetur prej ditës, përndizet

në panjat në zgrip të syrit

tim. Rrotullohem, një alle zhduket.

Në derën e qilarit, laj qepët,

pastaj pi nga rubineti i akullt prej metali.

 

Një herë, vite të shkuara, ecja krah tim eti

mes dardhëve të rrëzuara nga era. S’më kujtohet

biseda jonë. Mund të kemi shëtitur në heshtje. Por

ende e shoh si përkulej – me dorën e majtë mbërthyer

mbi gjurin që kërciste – të ngrinte e të më sillte para

sysh një dardhë të kalbur. Në të, një grerëz

rrotullohej si e çmendur, e mbuluar në lëngun e ngadaltë, të shndritshëm.

 

Pashë tim atë sot në mëngjes

që ma bënte me dorë nga pemët. Gati

sa s’e thirra, gjersa u afrova aq sa

të shihja lopatën, që kisha harruar ku e kisha

lënë, nën strehën e blertë vezullitëse.

 

Orizi po nxjerr avull, gati në të bërë. Bizele ëmbëloshe të gjelbra

të fërguara me qepët. Karkaleca deti të kavërdisur me susam

vaj dhe hudhra. Dhe vetmia ime.

Ç’mundem unë, një djalosh, të kërkoj më shumë?

 

 

 

Të hash bashkë

 

Në tenxheren me avull është trofta

e marinuar me ashkla xhenxhefili,

dy fije qepë të njoma, dhe vaj susami.

Do ta hamë me oriz për drekë,

vëllezër, motra, ime më e cila

shijon mishin më të ëmbël të kokës,

që e mban mes gishtave

gjithë shkathtësi, siç bënte si im atë

javë më parë. Pastaj ai u shtri

të flinte si një rrugë e mbuluar prej borës

duke fryrë mes pishash më të vjetra se vetja,

pa udhëtarë dhe e vetmuar për askënd.

 

 

 

A je lutur

 

Kur era

kthehet dhe pyet, me zërin e tim eti,

A je lutur?

 

Di tre gjëra. Një:

nuk rresht kurrë s’u përgjigjuri të vdekurve.

 

Dy: Një burrë është katër erëra e tre zjarre.

dhe katër erërat janë zëri i atit të tij,

zëri i nënës së tij…

 

A ndoshta është dhe shtatë erëra e dhjetë zjarre.

Dhe zjarret po shohin, dëgjojnë, prekin,

ëndërrojnë, mendojnë…

A mos vallë është frymëmarrja e Zotit?

 

Kur era shndërrohet në udhëtar

dhe pyet, me zërin e tim eti, A je lutur?

Mbaj mend tre gjëra.

E para: Dashuria e atit

 

është qumësht e sheqer,

dy të tretat shqetësime, dy të tretat pikëllim, dhe çka mbetet

 

lihet të vijë e të tharmohet për t’u bërë buka

që ndajnë bashkë të vdekurit me të gjallët.

 

Durimi? Ai duhet të forcojë

tharmimin dhe brumosjen e tmerrshme.

 

Po urtia? Është fytyra e tim eti kur fle.

 

Kur era

pyet, A je lutur?

e di që jam veç unë

 

që i kujtoj vetes

se një lule është stacioni mes

dëshirës së tokës dhe dalldisë së saj, dhe gjaku

 

është zjarr, kripë, e frymëmarrje shumë më parë

se të gjallëronte një thupër a një degë, një degëz

që zgjohet të flasë. Jam thjesht unë

 

në rason e erës,

ose im atë përmes meje, që pyet,

Ende nuk ke gjetur ngushllim?

që pyet, A je i lumtur?

 

Çudi. Një atë i shqetësuar. Një bir i lumtur.

Era me zë. Dhe unë që s’flas me askënd.

 

Përktheu nga origjinali anglisht: Elvana Zaimi

Leave a Reply