Njeriu prej akulli – Haruki MURAKAMI

Home » Kryesore » Njeriu prej akulli – Haruki MURAKAMI

By elvana on May 31, 2018. No Comments

ice-man

U martova me një njeri prej akulli. E takova përsëpari në një hotel në një qendër skish, i cili me gjasë, është vendi i përkryer për të takuar një njeri prej akulli. Holli i hotelit ishte cit me njerëz të rinj gjithë gjallëri, por njeriu prej akulli ishte ulur, i vetëm, në një karrige në cepin më të largët prej oxhakut, duke lexuar qetësisht një libër. Edhe pse ishte pothuajse mesditë, të bëhej se rreth tij vërtitej drita e qartë dhe e ftohtë e një mëngjesi të hershëm dimri.

“Shiko, një njeri prej akulli”, më pëshpëriti shoqja ime.

Në atë kohë, megjithatë, as ia kisha idenë ç’mund të ishte një njeri prej akulli. Po kështu, as shoqja ime. “Duhet të jetë krijuar nga akulli. Prandaj e quajnë njeri prej akulli”. Dhe këtë ma tha me një shprehje serioze, si të ishte duke folur për ndonjë fantazmë a ndonjë sëmundje ngjitëse.

Njeriu prej akulli qe i gjatë dhe dukej të ishte i ri, por në flokët e tij drizorë, si tela elektrikë, kishte ca njolla të bardha, si xhepa dëbore të pashkrirë. Mollëzat e faqeve ravijëzoheshin mprehtë, si gur i ngrirë dhe gishtat e tij ishin brymuar nga një ngricë e bardhë që ngjante sikur nuk kishte shkrirë kurrë. Përndryshe, pra, njeriu prej akulli ngjante si një njeri i zakonshëm. Nuk ishte i tillë sa ta quaje simpatik, por mund të vëreje se qe tepër tërheqës, varet si e vështroje. Nga njëra anë, diçka rreth tij më shpoi mu në zemër dhe këtë e ndjeva, më shumë se kudo tjetër, në sytë e tij. Vështrimi i tij qe i heshtur dhe i tejdukshëm si cifla drite që nëpërshkojnë hejet e akullit në një mëngjes dimri. Ishte sikur si një shkrepëtimë e vetme jete në një trup artificial.

Qëndrova aty për do kohë dhe po e shihja njeriun e akullit nga njëfarë largësie. Nuk i ngrinte sytë. Vetëm rrinte ulur pa lëvizur dhe lexonte librin, sikur rreth tij të mos kishte këmbë njeriu.

Mëngjesin tjetër, njeriu prej akulli ishte në po të njëjtin vend, duke lexuar librin me po të njëjtën mënyrë. Kur shkova në dhomën e ngrënies për të drekuar, edhe kur u ktheva nga skiimi me shoqet e mia atë mbrëmje, ai ishte po aty, duke hedhur të njëjtin vështrim në faqet e të njëjtit libër. Po e njëjta gjë ndodhi edhe një ditë pas kësaj. Edhe kur dielli u fundos poshtë e u bë shumë vonë, ai qëndronte ulur në karrigen e vet, po aq i qetë sa dhe skena e dimrit përjashtë dritares.

Pasditen e ditës së katërt, sajova një arsye për të mos shkuar në pistën e rrëshqitjes. Ndenja vetëm në hotel dhe u vërdallisa për ca kohë në holl, i cili ishte më bosh se një qytet fantazmash. Aty ajri qe i ngrohtë e i lagësht dhe dhoma kishte një aromë çuditërisht brengosëse – aromën e dëborës që kishte ngecur përfund këpucëve të njerëzve dhe që tani po shkrinte para oxhakut. Vështrova nga dritarja, shfletova një gazetë a dy e pastaj shkova drejt njeriut prej akulli, mblodha forcat dhe fola.

Prirem të jem e turpshme me të panjohurit dhe, vetëm nëqoftëse nuk kam ndonjë arsye shumë të mirë, zakonisht nuk u flas atyre që nuk i njoh. Por u detyrova t’i flas njeriut prej akulli medoemos. Ishte nata ime e fundit në hotel dhe në qoftë se e lija këtë rast të më shpëtonte, kisha frikë se kurrë më nuk do të flisja ndonjëherë me një njeri prej akulli.

“Po ju nuk shkoni për ski?” e pyeta, sa më natyrshëm që munda.

Ktheu fytyrën ngadalë drejt meje, si të kishte dëgjuar ndonjë zhurmë në largësi dhe më nguli vështrimin me ata sytë e tij. Pastaj qetësisht tundi kokën. “Unë s’shkoj për ski”, tha. “Më pëlqen vetëm të ulem këtu, të lexoj dhe të shoh dëborën”. Fjalët formuan re të bardha sipër tij, si fjalët e vizatimeve komike në revista. Munda pra, të shoh fjalët në ajër, derisa ai i fshiu me një gisht brymëngrirë.

S’po dija ç’të thosha më pas. Vetëm sa u skuqa dhe po rrija aty. Burri prej akulli më vështroi në sy dhe m’u duk se më buzëqeshi lehtë.

“Doni të uleni?” pyeti. “Të kam bërë kurioze, apo jo? Do të dish ç’është një njeri prej akulli”. Pastaj qeshi. “Qetësohu, s’ka pse shqetësohesh. Nuk do të marrësh ndonjë të ftohtë vetëmse po flet me mua”.

U ulëm afër e afër në një minder në cep të hollit dhe po shihnim flokëboret që hidhnin valle jashtë dritares. Porosita një kakao të nxehtë dhe e piva, kurse njeriu prej akulli nuk mori gjë. Në bisedë nuk doli të ishte më i zoti nga unë. Dhe jo vetëm kaq, por me sa dukej, nuk kishim ndonjë gjë të përbashkët për të cilën të flisnim. Në fillim, folëm për motin. Pastaj për hotelin. “Vetëm ke ardhur?” e pyeta. “Po”, m’u përgjigj njeriu prej akulli. Më pyeti a më pëlqente të bëja ski. “Jo dhe aq”, i thashë. “Erdha vetëm se këmbëngulën shoqet e mia. Në të vërtetë, shumë rrallë shkoj për ski”.

Doja të dija shumë gjëra. Vërtet trupi i tij përbëhej prej akulli? Çfarë hante? Ku jetonte gjatë verës? A kishte familje? Gjëra të tilla. Por njeriu prej akulli nuk fliste për veten dhe kështu u përmbajta të mos bëja pyetje personale.

Në vend të kësaj, ai foli për mua. Vështirë të besohet dhe nuk e di se si, po ai dinte gjithçka rreth meje. Dinte për pjesëtarët e familjes sime; sa vjeç isha, çfarë pëlqeja dhe çfarë jo, gjendjen time shëndetësore, ç’shkollë vazhdoja, si dhe miqtë me të cilët dilja. Dinte madje dhe gjërat që më kishin ndodhur shumë kohë më parë, sa dhe unë vetë i kisha harruar qyshkur.

“S’po e marr vesh”, thashë e trazuar. M’u duk vetja sikur ndodhesha lakuriq para një të huaji. “Nga i dini të gjitha këto? A lexoni vallë mendjen e njerëzve?”

“Jo, s’i lexoj dot mendimet apo gjëra të tilla. Thjesht i di”, tha burri prej akulli. “Thjesht i di. Është njësoj si të shohësh thellë në akull dhe, kur të shoh kështu ty, gjërat e tua më bëhen të qarta e të dukshme”.

“A mund ta shohësh dot të ardhmen time?” e pyeta.

“Të ardhmen s’e shoh dot”, tha ai ngadalë. “E ardhmja s’më intereson fare. Ose më saktë, nuk kam asnjë koncept rreth të ardhmes. Ja pse nuk ka të ardhme akulli. Gjithë sa ka, është e shkuara ndryrë në të. Akulli mund t’i ruajë gjërat në këtë mënyrë – tepër pastër dhe dallueshëm dhe me po aq gjallëri, sikur ato të ishin ende të gjalla. Ky është dhe thelbi i akullit”.

“E bukur kjo”, thashë dhe vura buzën në gaz. “Kjo që dëgjova më lehtësoi. Tek e fundit, as që dua t’ia di fare si do të jetë e ardhmja ime”.

U takuam prapë disa herë edhe pasi u kthyem në qytet. Si përfundim, filluam të shoqëroheshim bashkë. Megjithatë, nuk shkonim në kinema ose në lokale. Madje as dhe në restorante. Njeriu prej akulli rrallë hante ndonjë gjë. Në vend të kësaj, uleshim gjithmonë në stolat e parkut dhe flisnim për gjëra të ndryshme – çdo gjë përveç vetë atij.

“Pse jo?” e pyeta njëherë. “Pse nuk më flet për veten? Dua të di më shumë rreth teje. Ku je lindur? Si janë prindërit e tu? Si ndodhi që u bëre njeri prej akulli?”

Njeriu prej akulli më pa për njëfarë kohe, pastaj tundi kokën. “Nuk e di”, tha qetë e qartë, duke çuar një pufkë fjalësh të bardha në ajër. “Di të kaluarën e çdo gjëje tjetër. Por unë vetë s’kam të shkuar. Nuk e di ku jam lindur dhe as si ishin prindërit e mi. Madje nuk di a kam pasur prindër a jo. Nuk e kam idenë sa vjeç jam. Nuk e di në kam moshë apo jo”.

Njeriu prej akulli ishte po aq i vetmuar sa dhe një ajsberg në një natë të errët.

Rashë seriozisht në dashuri me këtë burrë prej akulli. Ai më donte ashtu siç isha – në të tashmen, pa ndonjë të ardhme. Si shpërblim, unë e desha njeriun prej akulli siç ishte – në të tashmen, pa ndonjë të kaluar. Madje filluam dhe të flisnim rreth martesës.

Sapo i kisha mbushur të njëzetat dhe burri prej akulli ishte i pari njeri që e dashuroja vërtet. Në atë kohë, as që mund të filloja të imagjinoja çfarë do të thoshte të dashuroje një njeri prej akulli. Por, edhe po të isha dashuruar me një njeri normal, s’ma ha mendja se do të kisha pasur një ide më të qartë çfarë do të thoshte dashuri.

Nëna dhe motra më e madhe e kundërshtuan me forcë martesën time me njeriun prej akulli. “Je shumë e re për t’u martuar”, më thanë. “Pastaj, ti s’di gjë fare për të kaluarën e tij. S’di as kur ka lindur a ku. Si do t’u themi të afërmve tanë që po martohesh me një njeri të tillë? Përveç kësaj, po flasim për një njeri prej akulli, çfarë do të bësh sikur befas të shkrijë? Më duket se nuk e kupton që martesa do një përkushtim të njëmendët”.

Megjithatë, shqetësimet e tyre nuk kishin themel. Tek e fundit, një njeri prej akulli s’përbëhet vërtet prej akulli. Nuk ka për të shkrirë, pavarësisht sa ngrohtë mund të bëjë. Quhet njeri prej akulli sepse trupi i tij është i ftohtë akull, por ajo nga se përbëhet ai, është ndryshe nga akulli dhe nuk është ai lloj të ftohti që u rrëmben të tjerëve nxehtësinë.

Kështu pra, u martuam. Askush nuk e bekoi martesën dhe asnjë nga miqtë apo të afërmit nuk u gëzuan për ne. Nuk zhvilluam ndonjë ceremoni dhe, kur erdhi radha që emri im të hynte në regjistrin e tij familjar, epo, njeriu prej akulli nuk e kishte këtë regjistër. Ne thjesht e vendosëm, të dy bashkë, që po martoheshim. Blemë një tortë të vogël dhe e hëngrëm bashkë e kjo ishte dasma jonë modeste.

Morëm me qera një apartament të vogël dhe njeriu prej akulli fitonte duke punuar në një frigorifer për ruajtjen e mishit. Aty mund të merrte një dozë të ftohti dhe kurrë nuk ndjehej i lodhur, sado shumë të punonte. Kështu që punëdhënësi i njeriut prej akulli e mori me sy të mirë dhe e paguante me një rrogë më të majme se punëtorët e tjerë. Të dy jetonim një jetë të lumtur së bashku, pa u shqetësuar dhe pa shqetësuar askënd.

Kur njeriu prej akulli bënte dashuri me mua, në mendjen time krijohej një copë akulli për të cilën isha e sigurtë se ekzistonte diku në një vetmi të heshtur. Mendoja, me gjasë, se ai duhet ta dinte ku ndodhej kjo copë akulli. Ishte tepër e ngrirë, aq tepër sa mendoja se asgjë nuk mund të ishte më e ngrirë se aq. Ishte copa e akullit më e madhe në botë. Ishte dikund shumë larg dhe njeriu prej akulli më nëpërçonte përfytyrimet e atij akulli mua dhe gjithë botës. Në fillim, ndjehesha e paqartë kur njeriu i akullit bënte dashuri me mua. Por pas njëfarë kohe, u mësova. Madje filloi të më pëlqente të bëja seks me të. Natën, ndanim heshturazi atë copë të pamasë akulli, në të cilën – për qindra milionë vjet me radhë – ne ruheshim. Nuk kishte probleme shqetësuese në martesën tonë. E donim jashtëzakonisht njëri-tjetrin dhe asgjë nuk mund të ndërhynte mes nesh. Donim të kishim një fëmijë, por kjo me gjasë, nuk ishte e mundur. Ndoshta gjenet njerëzore dhe njeriu prej akulli nuk kombinoheshin dot lehtë. Gjithsesi, pjesërisht nga shkaku që nuk kishim fëmijë, ndodhi që të kisha shumë kohë në dispozicion. Mbaroja të gjitha punët e shtëpisë në mëngjes dhe pastaj nuk kisha ç’të bëja. S’para kisha miq me të cilët të bisedoja ose të dilja dhe po kështu, as nuk kisha hyrje-dalje me fqinjët tanë. Ime motër dhe nëna ishin ende të zemëruara nga martesa ime me njeriun prej akulli dhe as nuk jepnin ndonjë shenjë se donin të më takonin më. Por prapë, me kalimin e muajve, edhe pse njerëzit tanë përreth filluan t’i flisnin atij kohë pas kohe, thellë në zemrat e tyre ata s’e pranonin dot njeriun prej akulli apo mua, që u martova me të. Ne ishim ndryshe nga ata dhe asnjëfarë sasi kohe nuk do të ngrinte ndonjë urë që të na lidhte mesvedi.

Kështu që, kur njeriu prej akulli ishte në punë, unë rrija vetëm në shtëpi, lexoja libra dhe dëgjoja muzikë. Prirem nga dëshira për të ndenjur në shtëpi, gjithsesi, dhe veçanërisht nuk e kam problem të rri vetëm. Por unë isha ende e re dhe bërja e të njëjtave gjëra çdo ditë filloi të më bezdiste. Por nuk ishte mërzia ajo që më lëndonte. Ishte përsëritja.

Nga kjo dhe i thashë tim shoqi një ditë “Si të duket sikur të shkojmë në një udhëtim diku, sa për të dalë nga rutina?”

“Udhëtim?” tha njeriu prej akulli. Picërroi sytë dhe po më këqyrte. “Për ç’dreqin ta bëjmë këtë udhëtim? A nuk je e lumtur këtu me mua?”

“S’ishte kjo”, i thashë. “Unë jam e lumtur. Por jam mërzitur. Kam dëshirë të udhëtoj dikund shumë larg dhe të shoh gjëra që kurrë më parë s’i kam parë. Dua të provoj si ndjehesh të thithësh një ajër tjetër. Më kupton? Pastaj, ne ende nuk e kemi bërë muajin tonë të mjaltit. I kemi ca kursime dhe ti ke shumë lejen që po afron. A thua është koha të shkojmë dikund dhe ta marrim pak më shtruar?”

Njeriu prej akulli lëshoi një psherëtimë të thellë të akullt. Ajo u kristalizua në ajër me një si tingëllimë. Vuri gishtat e tij të gjatë mbi gjunjë. “Mirë pra, nëse vërtet po vdes nga dëshira për të bërë një udhëtim, nuk kam gjë kundër. Unë do të shkoj kudo, po qe se kjo do të të bëjë të lumtur. A ke ndonjë ide se ku dëshiron të shkosh?”

“Si thua sikur të shkojmë në Polin e Jugut?” i thashë. Zgjodha Polin e Jugut sepse isha e sigurtë se njeriut prej akulli mund t’i interesonte të shkonim në një vend me akull. Dhe, që të jem e ndershme, gjithmonë më kishte pëlqyer të shkoja atje. Doja të vishja një pallto pellushi me kapuç, të shikoja aurora australis dhe një tufë pinguinësh. Kur thashë kështu, im shoq më vështroi drejt e në sy, pa iu dridhur qerpikët, dhe m’u duk vetja sikur një ehull po më shponte gjer prapa kokës. Heshti për pak kohë dhe më në fund tha, me një zë të xixëlluar: “Në rregull, po të pëlqen, hajt të shkojmë në Polin e Jugut. A je e sigurt se e do vërtet?”

Nuk isha në gjendje t’i përgjigjesha aty për aty. Vështrimi i njeriut prej akulli më ishte ngulitur aq shumë, sa gjithë koka brenda më ishte mpirë fare. Pastaj pohova me kokë.

Por megjithatë, me kalimin e kohës, po më vinte keq që kisha dhënë idenë e udhëtimit në Polin e Jugut. Nuk e di pse, por më ngjau se, sapo i thashë tim shoqi fjalët “Poli i Jugut”, diçka brenda tij ndryshoi. Sytë e tij u bënë më të mprehtë, frymëmarrja e tij u zbardh dhe gishtat iu ngrinë më tepër. Pas kësaj mezi më fliste dhe e ndërpreu të ngrënët. Gjithë kjo më bëri të ndjehem e pasigurtë. Pesë ditë para nisjes së parashikuar, mblodha forcat dhe thashë: “Harroje fare udhëtimin në Polin e Jugut. Kur e çoj nëpër mend tani, e shoh se atje mund të bëjë shumë ftohtë dhe mund të mos na bëjë mirë për shëndetin. Po filloj të mendoj se do të ishte më mirë të shkonim në ndonjë vend të zakonshëm. Si të duket Evropa? Hajt shkojmë me pushime në Spanjë. Mund të pijmë verë, të hamë paella dhë të shohim ndonjë ndeshje me toreadorë a diçka të tillë”. Por im shoq as e kishte fare mendjen te ato që thosha unë. E mbajti shikimin ngultaz në ajër për ca minuta. Pastaj tha: “Jo, sidomos në Spanjë nuk dua të shkoj. Për mua, Spanja është shumë e nxehtë. Shumë pluhur dhe ushqimi është tepër pikant. Pastaj, tashmë i kam prerë biletat për në Polin e Jugut. Po kështu blemë dhe pallton e pellushtë dhe çizmet po me pellush për ty. S’mund t’i çojmë dëm të gjitha këto. Tani që erdhëm deri këtu, s’kemi si të mos shkojmë”.

E vërteta është se unë kisha frikë. Kisha një parandjenjë se, nëqoftëse do të shkonim në Polin e Jugut do të ndodhte diçka që nuk mund të zhbëhej më. Kjo ëndërr e keqe më shtirej e shtirej vazhdimisht. Ishte përherë po e njëjta. Dilja jashtë për një shëtitje dhe bija në një gropë të thellë që më hapej në tokë. Askush nuk më gjente dot dhe unë ngrija aty poshtë. E ndryrë brenda akullit, ia ngulja sytë qiellit. Isha e vetëdijshme, por nuk mund të lëvizja dot, as edhe një gisht. Dhe ndërgjegjësohesha çast pas çasti se po shndërrohesha në të shkuar. Kur njerëzit më shihnin, shihnin se në çfarë isha shndërruar, ata shikonin të kaluarën e vet. Isha një skenë që shfaqej mbrapsht, larg tyre. Pastaj zgjohesha dhe shihja njeriun prej akulli që flinte ndanë meje. Ai gjithmonë kur flinte, nuk merrte frymë, si të ishte i vdekur.

Por unë e dashuroja. Qaja dhe lotët e mi pikonin në mollëzat e tij, ai zgjohej dhe më mbante në krahë. “Pashë një ëndërr të keqe”, i thashë.

“Është veç një ëndërr”, më qetësonte ai. “Ëndrrat vijnë nga e kaluara, jo nga e ardhmja. Ti nuk përcaktohesh nga ëndrrat. Ëndrrat përcaktohen prej teje. Kupton?”

“Po”, thashë, edhe pse nuk isha e bindur.

S’po gjeja ndonjë shkak për të anulluar udhëtimin, kështu që në fund, im shoq dhe unë u ngjitëm në aeroplanin për në Polin e Jugut. Stjuardesat ishin të gjitha fjalëpaka. Doja të shijoja pamjen jashtë dritares, por retë ishin aq të dendura, sa nuk më lejonin të shihja asfare. Pas pak kohe, dritarja u mbulua me një shtresë akulli. Im shoq, i heshtur, po lexonte një libër. Nuk ndjeva asnjëfarë kënaqësie që po fillonim pushimet. Vetëm sa po kryeja ato veprime dhe po bëja ato gjëra për të cilat tashmë ishte marrë një vendim. Kur zbritëm shkallët dhe shkelëm tokën e Polit të Jugut, ndjeva trupin e tim shoqi që u hepua. Zgjati më pak se një e rrahur qepallash, veçse një gjysmë sekonde, por shprehja e fytyrës së tij nuk ndryshoi asfare, por unë e pashë atë që ndodhi. Diçka brenda njeriut prej akulli ishte tronditur fshehtas, dhunshëm. Ndaloi dhe po vështronte qiellin, pastaj duart e veta. Lëshoi një psherëtimë. Pastaj më pa mua dhe buzëqeshi. Tha: “Ky është vendi ku doje të shkoje?”

“Po”, i thashë. “Ky është”.

Poli i Jugut ishte i vetmuar shumë më tepër nga ç’e prisja. Aty nuk jetonte pothuajse askush. Kishte vetëm një qytezë të vogël e pa karakteristika dhe në këtë qytet kishte një hotel, që ishte, sigurisht, po ashtu i vogël dhe pa karakteristika. Poli i Jugut nuk bënte për vend turistik. Nuk kishte këmbë pinguini. Dhe nuk mund të shihej as aurora australis. S’kishte pemë, lule, lumenj apo liqene. Ngado ku shkova, kishte vetëm akull.

Kudo, me aq sa më hante syri, shkretina e akullit shtrihej e shtrihej tutje.

Por megjithatë, im shoq, shëtiste i ngazëllyer sa në njëvend në tjetrin sikur nuk ngopej. Gjuhën vendase e mësoi shumë shpejt dhe fliste me qytetarët me një zë që kishte uturimën e rëndë të një orteku. Bisedonte për orë të tëra me ta me një shprehje serioze në fytyrë, por s’kisha nga ta dija se për çfarë mund të flisnin. Më ngjante sikur im shoq më kishte tradhtuar dhe më kishte lënë të kujdesesha vetë për veten. Atje, në atë botë të pafjalë e rrethuar nga akulli i trashë, më në fund i humba të gjitha forcat. Pak e nga pak, pak e nga pak. Në fund, as për t’u zemëruar nuk kisha më energji. Ishte si të kisha humbur busullën e emocioneve dikah. Kisha humbur rrugën për vendin ku isha drejtuar, kisha humbur idenë e kohës dhe kisha humbur sensin e vetë vetes sime. Nuk e di kur filloi apo kur mbaroi kjo, por kur rifitova vetëdijen, isha në një botë akulli, në një dimër të përjetshëm të shterrur nga të gjitha ngjyrat, e mbyllur në vetmi.

Edhe pasi shumë nga ndjesitë e mia tashmë ishin venitur, isha ende shumë e vetëdijshme. Im shoq në Polin Jugor, nuk ishte njeriu i mëparshëm. Kujdesej për mua siç kishte bërë gjithmonë dhe më fliste ëmbël. Mund të thoshe se  e kishte me të vërtetë kur më fliste fjalë të tilla. Por po kështu, e dija fare mirë se nuk ishte më ai njeriu prej akulli që kisha takuar në hotelin e qendrës së skive. Por megjithatë, s’kisha mundësi të flisja rreth kësaj me ndokënd. Çdokush në Polin e Jugut e pëlqente atë dhe, gjithsesi, nuk kuptonin as një fjalë nga sa thosha. Duke nxjerrë frymën në formë pufke, bënin shaka, bisedonin dhe këndonin këngë në gjuhën e tyre, ndërkohë që unë rrija vetëm në dhomën tonë, duke vështruar një qiell të grymët, i cili nuk kishte gjasa të hapej për muaj me radhë. Aeroplani që na kishte sjellë aty kishte shumë kohë që kishte ikur dhe pas njëfarë kohe, pista u mbulua nga një shtresë e trashë akulli, njashtu si zemra ime.

“Ka ardhur dimri”, më tha im shoq. “Do të jetë një dimër shumë i gjatë dhe nuk do të ketë as avionë, as anije po kështu. Çdo gjë ka ngrirë. Më duket se do të na duhet të rrijmë këtu deri pranverën e ardhshme”.

Pas rreth tre muajsh që kishim zbritur në Polin e Jugut, kuptova që isha shtatzanë. Fëmija që do të sillja në jetë do të ishte një njeri i vockël prej akulli – e dija këtë. Mitra ime kishte ngrirë e tëra dhe lëngu im amniotik ishte përbaltur. Ndjeja të ftohtin e tij brenda vetes. Fëmija im do të ishte njësoj si i ati, me sytë si ehuj akulli dhe gishta brymëngrirë. Dhe familjes sonë të re kurrë nuk do t’i shkelte këmba jashtë Polit të Jugut. E kaluara e përjetshme, e rëndë përtej çdo kuptimi, na kishte shtënë në lak. Dhe kurrë nuk do të çliroheshim dot prej saj.

Tashmë, pothuajse nuk kam më zemër. Ngrohtësia ime ka shtegtuar diku shumë shumë larg. Ndonjëherë, harroj fare që ka ekzistuar ngrohtësia ndonjëherë. Në këtë vend, jam më e vetmuar se çdokushtjetër në botë. Kur qaj, njeriu prej akulli më puth në faqe dhe lotët e mi shndërrohen në akull. I vë ato pika lotësh të ngrirë në pëllëmbë të dorës e pastaj i merr me gjuhë. “E shikon sa të dua”, më thotë. Të vërtetën thotë. Por një erë që vjen brenda nga askurrkundi u fryn fjalëve të tij të bardha prapa e prapa në të shkuarën.

Përktheu: Elvana ZAIMI

Leave a Reply