Barku është i vetmi atdhe legjitim – Sibel HALIMI

Home » Kryesore » Barku është i vetmi atdhe legjitim – Sibel HALIMI

By elvana on May 30, 2018. No Comments

 Sibel-Halimi-1-210x245

E di pse

 

***

E di që ju mund të më shikoni drejt në sy

Por asnjëherë s`do të mund ta kuptoni

Çfarë fshihet brenda meje

Dhembja buzëqesh si diell mëngjesor

***

E di që ju mund të më shikoni drejt në sy

Të kërkoni të dini më shumë

E kaluara s`është

Në grimca ajri shndërruar e kam

E tashmja në gjethe vjeshte

Baltosur, shndërruar në pleh

***

E di që ju mund të më shikoni drejt në sy

E unë kruspull në strumbullarin tim

Verbërisht në luftë për ta pushtu absurdin

***

E di që ju mund të më shikoni drejt në sy

Kur nxjerr fjalën sa një kodrinë

Veç pak për ta shijua lartësinë e vetmisë

***

E di që ju mund të më shikoni drejt në sy

Kur jam shtrirë dhe ndjej thellë erën e dheut

Por sytë janë fiksuar në numërimin e yjeve

Në pritje të meteorit veç edhe për një dëshirë

Ai ikën shpejtë, s`arrij t`ia them vetes as atij

***

E di që ju mund të më shikoni drejt në sy

Për ta zbërthy formulën e ekzistencës sime

S`ka rëndësi

Ju jeni brenda meje

Thoni çfarë të doni

E rrënuar jam

Tymnajë nga njeriu

 

 

  

 

 

Tjetra e vërtetë

 

 

Në turmën e njerëzve

Duhmën e pijanecëve

Kur flitet pis

Ti ngrihu në këmbë, qetas ik

Elegante

Nënë e ndershme…

Pasion mos shpreh

As për punën

e poezinë

Dërdëllit me lirinë tënde

Që s`mban emrin tënd

Tatëpjetë rrugës rreth e qark mos shih

Tretu në kulmin e ekzistencës tënde

Mos u shkrij në buzëqeshjen e tjetrit

Sepse rendi kështu s`e do

Ata kanë sy, por fytyrë kurrsesi jo

 

Kur je në shtëpi

Më shumë se dy orë shtrirë mos rri

Se të quajnë dembele

Djall me brirë

Pasioni vetë

Liria është në kuzhinë dhe larëse rrobash

E çlirimi në të palarat dhe ngopjen e tjerëve

Gëzoju vetëm për të tjerët

Për vete përpihu, se lumturia mëkat është

Vetëm kurrë mos rri

Sepse të tjerët trishtohen

E fantazmat vërdallë teje sillen

Mos bëzaj kur të shikojnë në sy

E duan të vërtetën me zor për ta nxjerrë

Shihi me dhembshuri

Pré, janë

Të jetojnë me të vërtetën tënde, duan gjithsesi!

 

 

 

Gruenisht

 

Sofra nuk asht veni ku knohet kanga e burrnisë

Ku mlidhen burra n`dasma jargaviten

Avullojnë nga njersët

E duhmë rakie lshojnë

Prej grave ikin si prej mortaje

Azilin n`kangë- shpëtim

Kqyri e me veti menojnji kala për ty e mu

TI tue dashtë lirinë

UNË tue e lakmu

TI tu ja thanë ashikishtes

UNË tu e dridhë belin si thupër

TI kamkryq

UNË kokëlulun

ATA të dehun

Andërr e pasosunn`kërkim temin e tandin

Buzët shkrum

Me u rrxuban, por me u queprap

Me u knaqë se nuk m`duhetgja ku vlon shkak meje e ik dikah

Ulesh n`sofër e kangës ia thue

Tenor i burrnisë

Jepi se unë vetin e ty t`du

TI përdredhi vithet e sisët

për veti

për kangën

për lirinë

JEPI, se liria burrë s`asht

GRUE tetanë…!

 

 

 

 

E huaj në prani

 

Barku është i vetmi
Atdhe legjitim
Gjithandej territore të pushtuara
Nga të fortit
Që enden mbi kuaj trojanë
Të humbur në fëmijërinë e hershme

Gjithmonë është rikthimi
Sepse e tashmja s`ka ekzistuar ndonjëherë
Veç projeksion faltarësh
Shndërrim në dhé
Përhumbje në ëndrrën e buburrecit

Trupi është dëshmia e vetme
Ani se të helmuar me ekzistencën e shpirtit e mendjes
Lojë ideologjie
Për t`na bërë të huaj në praninë tonë

Trupin ta mbulojmë me turp
Drithërimat t`i përçojmë në qiell
Ekzistencën ta mohojmë
të ndryshmen…

Duke lindë prej barku
Gratë bijnë tek mbahen për trupi si bastun
Gjykimin si ekstrakt lindje

Abstrakcionin si mohim
Rikthimin, gjithmonë si fillim

 

 

T`i kthehesh rrotës së historisë

 

Këndellës është përcaktimi
Për ta harruar historinë
Ankthin e përjetuar të tjetrit
Për murin ndërtuar rreth e qark

Histori do të thotë
Të shtrihesh lehtas në kuvertën e anijes
Që ndjek fatin e marinarit të humbur
Në pafundësinë e kaltërsisë

Histori do të thotë
Ta kundrosh botën nga një vrimë çelësi

Histori është
Kur të ngjethet mishtë
Mornicat bëhen mitologji
e vetë shndërrohesh në guri

Histori do të thotë
Të mos ekzistosh për veten
Tjetrin ta njohësh para se t’ia shohësh sytë
Para se t`ia ndiesh gishtërinjtë
Të shtrembëruar nga e kaluara
Histori do të thotë
Kur varë veten në një germë të pluhurosur

Histori do të thotë
Kurrgjë tjetër
pos peng i zbulimit të rrotës…

 

 

Zoti më dashuron mu

 

Në gjysmëhënë
Rri peng shpirt juaj
Në kryq shpresa varur
Mëkatet spërkaten me temjan

Ëndrra katedrale
Frika në kambanarë
Rrëfimi i nisur i patreguar kurrë
Zë i mekur në ndërgjegje

Ezani veç vdekjen ndërmend ta sjellë
Shpirtin ta trandë
Toka të lëvizë nën këmbë
Ti bëhesh mumje
E, zoti më dashuron mu`!

 

 

Hera

 
Nuk të linda për t`u kujdesur ti për mua

Kur unë s`do të mund të të shoh

Nuk të linda për ta plotësuar amësinë time

Të kërkuar nga të tjerët…

Nuk të linda për ta kënaqë dëshirën për puthjet

që sot të shumta i shkrep mbi ty…

Nuk të linda për ta projektuar veten

në kthjelltësinë e syve tu të padjallëzuar

plot jetë e dashuri…

Nuk të linda për ta dhënë emrin sipas diktatit

Të kushedi se kujt…

Të linda HERA

Për ta parë lirinë tënde!

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply