Trëndafilat e butë – Llesh Doçi

 

Fjala

 

Rrasat e rrugës së pyllit,

në çdo hap

vapa i shkërmoq në tinguj muzikor,

nga xhepat nxjerr një poezi të shpërfillur,

që melodia ma kujton.

Lexoj këto fjalë:

-           Të tjerët ankohen nga duhma e gojës sime;

vendosa të heq dhëmballën e prishur,

për dreq kjo duhmë e rëndë s’u hoq,

vendosa të shikoj stomakun tim;

mjeku më tha :

«Ta kisha unë stomakun tënd! »

Ah, këto s’bëkan dobi!

E gjeta

Qenka fjala e keqe që kutërbon ,

si diamati që s’thyhet,

që s’mundkam ta heq!

 

 

 

Një grua

 

Një grua e veshur me mbrëmje,

ecte e ndillte dëshirën t’i afrohesha.

U përballem…

më priti,

e më deshi.

Çudi!

Si mu shfaq papritur im bir

me t’ëmën përdore,

që harruar i kisha

nuk di se ku!

 

 

 

Mbi asfalt

 

Mbi asfaltin e qullur,

qe flakur një gjethe krejt e vetme.

Era lozte me të,

e gërvishte,

si mundej e hidhte

e shiu e lagte papra’ gjer në kalbje

me këmbë kush e kush mund ta shkelte

gjersa erdhe ti

dhe ajo u bë  më shumë se ç’ishte e vetme

 

Në asfaltin e lagur

Kam lanë një gjethe të flakur,

krejt të vetme…

 

 

 

Hajnisht

 

Nga kopshti i fqinjës

hajnisht mbushja gjinin me mollë

një ditë fsheha bërthamat e hajnisë prej fëmije

në oborrin tem pa asnjë pem

 

Ma vonë vodha zemrën e një vajze

e ika larg prej vendit tem.

 

Pas shumë vitesh po kotem

nën hijen e mollës së oborrit të vjetër.

tatgjyshi këput fjalë e kokrra e ua fal fëmijëve

prej mollës që u  thirrka prej vitesh me emrin tem.

 

Hajnisht paskam mbjellë një pemë

atje në vendin tem…

 

 

Molla

 

Gjithë dimrit mardhje n’oborr

molla ime starkinge,

krejt e zhveshur, nga t’ftohtit  bashkë me erën dridheshe

ti ashtu si gjyshja ime nuk vdisje.

 

Ku ta dija unë fëmija i rritur

që ti pranverën prisje,

të çelje do lule t’bardha, t’bukura tanë aromë,

që kokra pastaj t’i lidhje…

 

Paj veshje trupin tënd me fustanin fëshfëritës

prej gjethesh me mbrojt kokrrat lidhur degëve.

Molla ime starkinge s’të kuptova kurrë,

pse më parë çelje lulet, pastaj veten me gjethe e vishje.

Paj vinte verë e vonë e vjeshtë e hershme,

e kokrrat kuqëlonin nëpër degë si diej,

unë në një anë e krimbi n’anën tjetër

të piqeshe rehat s’të linim.

Molla ime starkinge

ç’ke hequr nga mot

nga hajnat e udhës së madhe,

nga guralecët që qëllonin gjithmonë trupin tënd ,

e ti në vend të lotëve pikoje  kokrra

e sikur thoje- «S’ka gjë, mbi mollën e mirë te gjithë qëllojnë ».

 

 

E pat

 

Ëndrronte t’kishte në fëmijëri një lodër,

e të luante me të.

E pati

Në rini ëndrronte të kishte një vajzë si kukull,

e ta donte.

E pati

Pastaj ëndërroi të kishte një fëmijë

Si kukull të bukur.

E pati

Një ditë fort e drishi e hutoi një femër tjetër,

e deshi aq fort,

e kërkoi të bëhej prap djalë i ri.

E pat !…

 

 

Vrasësi

 

Në varreza të vrava

Ndodhi që erdhe n’funeral edhe ti,

më shtrive dorën

e lype diçka.

Çfarë të të jepja ! ?

Qindarka nuk pata,

të zgjata një kartmonedhë.

…………………….

tani lyp në varreza.

 

 

Rrasa

 

Qe një mot kur çelnin vjollcat,

ndër të parat lule n’zabele,

të brishta e delikate që rriten vetiu,

e unë një djalë i vogël t’ue kullot do berre.

 

Një rrasë mbi shpinën e një vjollce  kishte shkel

e shtypte me sa mundej,

u afrova, e largova atë rrasë,

e flaka  teposht nëpër zabel.

 

Të dyja duart m’ranë kresë kur pashë

se rrasa tu rrokullis

rrënoi  deri në rrënjë do lule të tjera !…

Desh zoti qe pikturë

 

Im bir m’ lutet ta çoj në Lurë,

me pa vendin tim të lindjes.

Ajo është shumë larg…

Ajo është e bukur, alpine…

E pamundur me ia dalë n’krye.

Atëhere marr ngjyrat e hedh në letër,

pyjet e pafundme të ahut e të pishave.

Lisat e pastaj në fund të shtatë liqenet.

 

Ia fala tim biri për ditëlindje,

Lurën…

Kishte shumë gjelbërim n’atë pikturë,

sa pak vend mbeti për kushtimin…

Në vendin bosh biri im vizatoi nergut

…………..një sopatë.

 

Një trajstë prej vendit tem

 

Motra ime ç’më paske sjellë ?

Një triko nga vendi em i zhveshur

 

Ajo e ditka se këtu në Bolonjë banë shumë ftohtë.

S’di në do të kem kohë ndonjëherë për ta veshur

 

Vëllai më paska sjell do aspirina

Atij i kanë thënë

Kryet të dhemb shumë jashtë vendit tand

 

Gruaja që pritësha të këthehej në e dashur

Ose të paktën në Penelopë

Dërgon falëmeshëndet

Dhe ka shkuar  në të parën  te prindërit e vet.

 

Po nana,ç’më paska sjellë?

E harrova krejt….medet

Ajo më prêt mua

Është shtri me vdek e shpirti s’po i del!

 

Unë nuk pata me kë tu çoj do bombone”Otello”

Paj fort të ëmbëla qenë bash si Desdemona vetë…

 

 

Këngë për vete, lulet  dhe të tjera

 

Në fëmini fort kam pas bredhun

Në zabele tu kërkue lule

Lule fshehun pas gjetheve

 

Në rini pata shumë shoqe

Që lule e lule pritnin prej meje

 

Sot kam besa boll lule

E s’paskam kujt t’ia fal

 

Trëndafilat e butë

I falem për kujtesën «Fabula rasa»

 

Fort i vogël sa çanta me libra

Kam qenë

Kur befi një mësuese nga qyteti

A përtej deti

Ajo zevendësoi diellin e rrallë

Pastroi qiellin

Gjethnaja e zabeleve filloi të flas

në Lurën time ku rriteshin

trëndafila të egër e zambak liqeni

paj erdhi një ditë një djalë me kitar

dhe trëndafila të butë ndër duar

grisi buzënatën me tinguj të mallt

seç lutej seç donte poshtë dritares së saj

ai lehtaz i thërriste e trokiste

atje në qelqe me trëndafila

që këputeshin e mbinin nën streh

kësodore u rrita u bëra i madh

më mbeti malli për mësuesen time të parë

shumë gjëra kam mësuar

por nuk  e di kush i ka zbutur

trëndafilat e egër

atje në Lurën time nënë strehët e çative

lulojnë çdo vitë veç trëndafilave të egër

dhe ato trëndafilat e butë